από την Χρυσαυγή Ατσιδάκου

Περπατούν μπροστά μου μια μητέρα με τα δυο μικρά της παιδιά, ένα αγόρι και ένα κορίτσι. «Μαμά θα μου φέρει φέτος ο Άη Βασίλης την τάδε κούκλα και το σπίτι της;» ρωτάει το κοριτσάκι.

«Όχι, φέτος θα σου φέρει ένα δώρο τα Χριστούγεννα και θα δούμε ποιο θα είναι αυτό..» απαντά η μαμά κοφτά. Συνεχίζει η μικρή τη συζήτηση ρωτώντας γιατί αυτή τη χρονιά θα πάρει ένα δώρο ενώ πέρυσι πήρε περισσότερα. «Δεν έχουμε αρκετά χρήματα φέτος» είναι η απάντηση της μητέρας και τώρα η μικρή στερεύει από λόγια.

Πριν λίγες ημέρες γνώρισα τη 12χρονη Μελίνα. Ένα χαρισματικό κορίτσι που μάχεται υποδειγματικά κατά του bullying, έχοντας η ίδια πέσει θύμα bullying στο παρελθόν. Παράλληλα έχει ιδιαίτερο ταλέντο στη ζωγραφική. Η ζωγραφιά της, μετά από μια βόλτα στο κέντρο της Αθήνας, απεικονίζει έναν άστεγο που κοιμάται σε ένα πεζοδρόμιο της πόλης. Με μεγάλα γράμματα γράφει «Γιατί;» πάνω στη ζωγραφιά της, αδυνατώντας η αθώα της ψυχή  να αποδεχθεί αυτή την πτυχή της ελληνικής κοινωνίας εν έτη 2015.

Τα περισσότερα παιδιά που ζουν στην Ελλάδα σήμερα, όπως τα δύο κορίτσια που συνάντησα, μεγαλώνουν σε ένα δύσκολο κοινωνικοοικονομικό περιβάλλον, ζουν μαζί με τους γονείς τους τις αλλαγές και καλούνται όσο μικρά, όσο αθώα κι αν είναι να έρθουν αργά η γρήγορα αντιμέτωπα με αυτή την κατάσταση. Το πως θα μάθουν να ζουν με τις δυσκολίες και το πως θα διαχειριστούν τα νέα δεδομένα, απαιτεί πολλή πολλή δουλειά κυρίως από το σπίτι, από τη μαμά και το μπαμπά.

Happy is the new rich (ο ευτυχισμένος είναι ο νέος πλούσιος) διάβασα κάπου πρόσφατα. Η επικαιροποιημένη, αγγλική εκδοχή του διαχρονικά επίκαιρου, αριστοτελικού «Ουκ εν τω πολλώ το ευ, αλλ’ εν τω ευ το πολύ» συμπυκνώνει όλα όσα πρέπει να μάθουμε στα παιδιά μας. Τόσο απλά, τόσο ουσιαστικά.

Το ξέρουμε όλοι, είναι αδύνατον να βγάλουμε το χρήμα από τη ζωή μας. Πρέπει όμως να ξαναβάλουμε στο μυαλό μας ότι αυτό είναι το μέσον, όχι ο αυτοσκοπός. Στα παιδιά αυτό θα το μάθουμε νωρίς, αν θέλουμε να τα βοηθήσουμε. Και θα τους το μάθουμε, όχι με λόγια, αλλά με τις πράξεις μας. Εμείς πρώτοι θα ξαναβρούμε όσα χάσαμε μέσα μας και μετά θα μπορέσουμε να τα δώσουμε στα παιδιά μας και να τα προετοιμάσουμε για όσα τα περιμένουν.

Ο σταθερός άξονας της ζωής μας και της ζωής των παιδιών μας, δεν είναι άψυχη ύλη. Έχει σάρκα, οστά και πρώτα από όλα καρδιά. Δεν είναι άλλος από τους δικούς μας ανθρώπους, όποιοι κι αν είναι αυτοί για τον καθέναν μας. Αυτοί είναι το «ευ» στη ζωή μας και είναι τόσο «πολύ». Αυτοί είναι οι «σταθερές» μας. Η ομπρέλα μας στην καταιγίδα των αλλαγών. Το γκάζι στα όνειρά μας. Ο βράχος μας όταν κουραζόμαστε από τα κύματα. Η πυξίδα μας όταν αποπροσανατολιζόμαστε. Όταν έχουμε ο ένας τον άλλον τότε νιώθουμε ότι όλα τα μπορούμε και ναι τα μπορούμε.

Καθώς έρχονται Χριστούγεννα μου έρχεται μια έντονη ανάμνηση από τις δικές μου «σταθερές». Τους γονείς μου. Θυμάμαι κάποια Χριστούγεννα στο δημοτικό που βρήκα στο δέντρο το ένα και μοναδικό δώρο που ζητούσα  μήνες πριν τις γιορτές…ένα δημοσιογραφικό κασετοφωνάκι. Όταν το πήρα στα χέρια μου χάρηκα τόσο πολύ, που δεν ξέχασα εκείνη τη στιγμή όσα χρόνια κι αν πέρασαν. Τώρα πια ξέρω και τον πραγματικό λόγο της χαράς μου. Όχι γιατί ήταν πια δικό μου το κασετοφωνάκι, αλλά γιατί ένιωσα πόσο με αγαπούν οι γονείς μου, που το έψαξαν, το αγόρασαν και μου το έφεραν για να μου δώσουν χαρά…

Είναι αυτές οι μέρες του χρόνου που μετράμε αντίστροφα για όσα τελειώνουν και ανυπομονούμε για όσα ελπίζουμε να αρχίσουν. Που κάνουμε απολογισμό πεπραγμένων, που ανοίγουμε νέα παράθυρα στη ζωή μας.

Που καθόμαστε δίπλα στο στολισμένο μας δέντρο και μαθαίνουμε στα παιδιά μας πως μπορούν να είναι ευτυχισμένα ακόμα και όταν όλα γύρω τους αλλάζουν ανεξέλεγκτα…