από την Χρυσαυγή Ατσιδάκου

Βάζω στη βαλίτσα τα κοχύλια και τις πέτρες που μάζεψαν τα μικρά μου το τελευταίο απόγευμα διακοπών σε μια μαγευτική γωνιά της Ελλάδας.

Από το παράθυρο βλέπω τις αποχρώσεις ενός πορφυρού ήλιου που βουτά στη θάλασσα και σκέφτομαι ότι μετά από αυτό το καλοκαίρι κανείς μας δεν θα είναι ο ίδιος πια.

Κάθε τέλος καλοκαιριού μια νέα αρχή. Για εμένα και για τους περισσότερους η πραγματική αρχή της χρονιάς, με ό,τι αυτό συνοδεύεται. Απολογισμός λαθών και σωστών, θέση νέων οικογενειακών, επαγγελματικών και προσωπικών στόχων, αναθεωρήσεις δεδομένων, προσδοκίες και άλλα παρόμοια περνούν από το μυαλό μιας μητέρας που για ό,τι κι αν πράττει ή δεν πράττει, αναπόδραστα έχει ως κριτήριο επιλογής το καλύτερο- όπως τουλάχιστον εκείνη το αντιλαμβάνεται- για τα παιδιά της, ακόμα κι αν η απόφαση αφορά σε κάτι φαινομενικά άσχετο με εκείνα.

Αυτή τη χρονιά όμως τα πράγματα είναι πιο δύσκολα από κάθε πέρυσι και μάλλον συμφωνούμε όλοι σε αυτό. Πατάμε σε terra incognita. Τα θεμέλια της έως σήμερα ζωής μας αποδείχθηκε ότι δεν είχαν στέρεα βάση, γεγονός που μας αναγκάζει να το «πάρουμε αλλιώς» όπως λέει και ο λαός.  Να αλλάξουμε γραμμή πλεύσης.

Πρώτος στόχος: o επαναπροσδιορισμός της ευτυχίας, της δικής μας και των παιδιών μας. Το πρότυπο της ευτυχισμένης ζωής με το οποίο μεγαλώσαμε τώρα πια καταρρέει. Θέλαμε πολλά – κυρίως υλικά –  και στα γρήγορα, διότι μας έμαθαν ότι στην Ελλάδα, όλα ήταν εύκολα και δυνατά.  Σήμερα οι περισσότεροι γονείς ίσα που βγάζουν το μήνα, εργαζόμενοι πολύ σκληρά, περισσότερες ώρες από την πλειοψηφία των λοιπών Ευρωπαίων και ζουν με το καθημερινό άγχος του πως τα παιδιά δε θα αισθανθούν την πίεση που νιώθουν οι ίδιοι, του πως δε θα στερηθούν τίποτα από όσα στερούνται εκείνοι για να τα μεγαλώσουν.

Αν αφήναμε όμως την καρδιά του παιδιού μας να μιλήσει και το ρωτούσαμε τι επιθυμεί πραγματικά  για να είναι ευτυχισμένο, νομίζω ξέρουμε όλοι τι θα μας ζητούσε. Να πέσουμε μαζί του στο πάτωμα και να παίξουμε, να το πάρουμε αγκαλιά, να του πούμε πόσο το αγαπάμε, να πάμε στη θάλασσα να πετάξουμε πέτρες. Το τελευταίο είναι το αγαπημένο του γιου μου. Για την δε κόρη μου ευτυχία είναι το να κρυβόμαστε κάτω από τα σεντόνια και να κάνουμε τους Ινδιάνους. Το γέλιο στο πρόσωπό τους  όταν παίζουμε κρυφτό και κυνηγητό δεν μπορεί συγκριθεί με κανένα παιχνίδι που θα αγοράσουμε από τα καταστήματα παιχνιδιών. Η ευτυχία τους όταν τα ντύνει η αγκαλιά μας δεν μπορεί να συγκριθεί με κανένα ρούχο. Αυτά δεν μπορεί να μας τα πάρει ποτέ και κανείς! Οι μικροί θησαυροί μας ξέρουν το νόημα της ζωής, γιατί το ένστικτο ξέρει και αν το αφήσουμε να οδηγήσει κι εμάς, θα χαμογελάμε πολύ πιο συχνά! Επιστροφή στα απλά και αυτό θα μας το μάθουν τα αθώα παιδικά μάτια.

Τι θα τους μάθουμε όμως εμείς τη χρονιά που ξεκινάει; Τι εφόδια θα τους δώσουμε; Δύο λέξεις γυρίζουν στο μυαλό μου εδώ και μέρες: Γνώση και Αλληλεγγύη. Αυτοί κι αν είναι στόχοι για τη χρονιά που ξεκινά και για όλες τις χρονιές. Δύο σπουδαίες λέξεις, των οποίων το νόημα αν γίνει τρόπος ζωής πρώτα για εμάς και μετά για τα αγαπημένα μας μπομπιράκια, τότε «είμαστε σε πολύ καλό δρόμο», φράση που κλέβω από έναν αισιόδοξο καλό μου φίλο.

Η γνώση είναι  δύναμη, μας είπε ο Φράνσις Μπέικον κι εγώ θα συμπληρώσω ότι είναι η πιο ισχυρή μας άμυνα απέναντι σε κάθε είδους κρίση, οικονομική, κοινωνική, αξιών ή όπως κι αν αυτή λέγεται τέλος πάντων. Μπορεί να κατακτάται με πολύ κόπο, όμως οι καρποί της είναι τόσο γλυκείς. Ένας λαός απαίδευτος θα είναι πάντα δέσμιος. Ένας λαός με γνώση και παιδεία όμως είναι πάντα ελεύθερος.

Αν όμως η γνώση είναι δύναμη, τότε η αλληλεγγύη είναι υπερδύναμη σήμερα!  Αν η γνώση συνοδεύεται από την αγάπη για τον άνθρωπο, από τη συνείδηση του ότι μόνο ενωμένοι και αλληλέγγυοι θα μπορέσουμε να βγούμε από την κινούμενη άμμο, από τον αμοιβαίο σεβασμό και την συνειδητοποίηση του ότι το «είμαστε στο εμείς και όχι στο εγώ» είναι πιο επίκαιρο από ποτέ, τότε μπορούμε να λέμε ότι όλα θα πάνε καλά!

Κάτω από τις φτερούγες μας έχουμε ό,τι πιο αθώο, πολύτιμο και ελπιδοφόρο.  Τη γενιά του αύριο που μέρα με τη μέρα γίνεται σήμερα. Τη γενιά που θα κληθεί στη στάχτη να φυτέψει λουλούδια και δέντρα. Που θα κληθεί μόνη της να παλέψει και να κάνει τα αδύνατα δυνατά για να έχει τη ζωή που της αξίζει.

Αν τα παιδιά μας θέσουν με την καρδιά τους τη δύναμη του ανθρώπινου μυαλού στην υπηρεσία του ανθρώπου, τότε μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι την ευτυχία όχι μόνο την αξίζουν αλλά και τη μπορούν!

Καλό φθινόπωρο!